Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Τα μπλουζ του…«Πρίγκιπα»


Ήταν το απόγευμα της 6ης Δεκεμβρίου 1990, όταν ο «πρίγκιπας» της ελληνικής «ροκ», έφευγε για τη «γειτονιά των Αγγέλων»

Jim Morrison, John Lenon, Rory Gallagher. Όλοι τους υπήρξαν καθοριστικές μορφές στη διαμόρφωση της παγκόσμιας «ροκ» μουσικής σκηνής. Στην Ελλάδα, βέβαια, μπορεί τα ονόματα που πέρασαν να μην έφταναν σε μέγεθος, τα προαναφερθέντα, όμως όλοι οι οπαδοί αυτής της σκηνής στη χώρα μας, δεν γίνεται να μην παραδεχτούν την τεράστια προσφορά του Παύλου Σιδηρόπουλου. Ο «Παυλάρας», όπως συνηθίζεται να αναφέρεται χαρακτηριστικά, ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου. Από τους προγόνους του και μόνο, καταλαβαίνουμε πως η συνύπαρξη του «ρόκερ» και του «σκεπτικιστή» ήταν…επιτακτική μέσα του.

Η ιστορία ξεκινάει στις 27 Ιουλίου του 1948, σε μια γειτονιά της Κυψέλης, στην Αθήνα. Ο πατέρας του καταγόταν από τον Πόντο, ενώ η μάνα του από την Κρήτη. Η οικογένεια δεν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, οπότε ο Παύλος και η μικρότερη αδελφή του πέρασαν ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια. Ως μαθητής δεν υπήρξε και από τους πιο επιμελείς, όμως η εμφανής κλίση που είχε στα μαθηματικά, επιβεβαιώθηκε λίγα χρόνια αργότερα(τέλη της δεκαετίας του ’60), με την εισαγωγή του στην Μαθηματική Σχολή, της Θεσσαλονίκης.

Η τύχη τον έφερε να συγκατοικήσει με τον Βαγγέλη Γερμανό, ο οποίος ήδη είχε αρχίσει να ασχολείται με τη ροκ μουσική. Τα πρώτα «ροκ» ερεθίσματα του Παύλου, ήταν οι Animals, οι Beatles, οι Rolling Stones, ενώ επίσης άκουγε τους Έλληνες Charms και μετέπειτα τους MGC του Δημήτρη Πουλικάκου, μελλοντικού φίλου και συνεργάτη του. Στα χρόνια του ως φοιτητής, ο Σιδηρόπουλος ανέπτυξε χαρακτήρα αριστερής φιλοσοφίας και παρόλο που κρατούσε μία απόσταση από τα κοινά, ήταν αντίθετος με τον μη ξεσηκωμό των φοιτητών εναντίον της Δικτατορίας.

Από ένα σημείο και μετά , όμως, οι σπουδές έπαψαν να τον ενδιαφέρουν και αποφάσισε να αφοσιωθεί στη μουσική. Αφού γνωρίστηκε με τον Παντελή Δεληγιαννίδη, κιθαρίστα και πρώην μέλος των Olympians, έφυγαν για την Αθήνα, όπου μαζί δημιούργησαν το σχήμα «Δάμων και Φιντίας» και το 1970 κατάφεραν να κυκλοφορήσουν τα πρώτα τους κομμάτια από τη «ΛΥΡΑ». Το δισκάκι περιείχε τα κομμάτια «Ο κόσμος τους» και το «Ξέσπασμα» και χαρακτηρίστηκε, όσον αφορά τη μουσική αλλά και τους στίχους, πολύ προοδευτικός για τα…ελληνικά δεδομένα. Ένα χρόνο αργότερα, και ενώ η «ροκ» έχει αρχίσει να ανθίζει στη χώρα μας, στο ιστορικό «Κύτταρο» μαζί με ονόματα , όπως οι Socrates, Πουλικάκος, Γλέζου, Σαββόπουλος, οι «Δάμων και Φιντίας» ηχογραφούν ένα άλμπουμ σταθμό για την ελληνική ροκ μουσική, το «Ζωντανοί στο Κύτταρο», όπου ο Σιδηρόπουλος με τον Δεληγιαννίδη συμμετέχουν με τον «Γερο-Μαθιό».

Στο «Κύτταρο» γνωρίζονται και με τα «Μπουρμπούλια» που έπαιζαν με τον Σαββόπουλο. Το ντουέτο ενσωματώνεται με τα "Μπουρμπούλια" και το νέο σχήμα (Π.Σ., φωνή, Παντελής Δελληγιαννίδης,κιθάρα, Νίκος Τσιλογιάννης, ντραμς, Βασίλης Ντάλας, μπάσο) βγάζει ένα 7", το «Ο Ντάμης ο ληστής», το οποίο για το φόβο της λογοκρισίας το μετέτρεψαν σε «Ο Ντάμης ο σκληρός». Μαζί έμειναν από το 1972 ως το 1974. Κάτω από αντίξοες συνθήκες (οι αρχές της δικτατορίας τους χαρακτηρίζουν επικίνδυνους και απόβλητους) το σχήμα διαλύεται και τα «Μπουρμπούλια» ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Κατόπιν, ο Παύλος συνεργάστηκε με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ως τραγουδιστής, στα έργα του «Οροπέδιο» και «Θεσσαλικός κύκλος».

Το 1976, μαζί με τους αδερφούς Σπυρόπουλους, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ίδρυσε το γκρουπ «Σπυριδούλα». Με αυτό το σχήμα , ηχογράφησε τον σημαντικότερο, ίσως, δίσκο στην ιστορία του Ελληνικού ροκ, το «Φλου». Εδώ αξίζει να σημειώσουμε πως για τον δίσκο αυτό, ο Σιδηρόπουλος, δεν υπέγραψε συμβόλαιο, αλλά ένα…«χαρτί», στο οποίο έγραφε πως «αποποιούμαι πάσης οικονομικής απαιτήσεως από τον δίσκο» . Οι «Σπυριδούλα» υπέγραψαν συμβόλαιο εκτελεστού με ποσοστό 4% . Το σχήμα διαλύεται και αυτό με τη σειρά του, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο «ροκ» ήχο και μια σειρά συναυλιών.

Το 1979 μαζί με τους Παπαντίνα, Νέστορα, Τζιμόπουλο (πρώην μέλη Μακεδονομάχων, IDOLS κ.α.) φτιάχνει το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών», το οποίο εκφράζεται με αγγλικό στίχο. Το συγκρότημα δεν κυκλοφορεί δίσκο. Ένα, όμως, τραγούδι από αυτήν την περίοδο, συμπεριλαμβάνεται στον κατοπινό δίσκο του Σιδηρόπουλου, με τίτλο «Zorba the freak» και πρόκειται για το τραγούδι «Clown».

Εκείνη την περίοδο, ο Παύλος, κάνει και την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», όπου και ερμηνεύει τα τραγούδια του «soundtrack». Τον ίδιο καιρό πρωταγωνιστεί σε μία ακόμη ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου με τίτλο «Αλδεβαράν» , έχοντας συμπρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο και η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στην μικρή καριέρα του ως ηθοποιός , μπορούμε να λάβουμε υπόψη μας και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή» που προβλήθηκε από την ΕΡΤ-1.

Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980, όταν ο Σιδηρόπουλος καταλήγει σε ένα σχήμα, το οποίο με λίγες αλλαγές παίζει μαζί του μέχρι το τέλος, τους «Απροσάρμοστους». Μαζί ηχογραφούν μια σειρά σημαντικών δίσκων και με μια συνεχή παρουσία μέσω ζωντανών εμφανίσεων, δημιουργούν τον μύθο ενός πραγματικού ελληνικού ροκ συγκροτήματος στο οποίο δε χωράνε οι ερασιτεχνισμοί. Το 1982 κυκλοφορούν το «Εν λευκώ», με αρκετές αναφορές στην εμπειρία του Παύλου με την ηρωίνη (για άλλη μια φορά αντιμετωπίζει προβλήματα λογοκρισίας, βέβαια, με τα τραγούδια «Η» και «Ανταργκράουντ με στράς» για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και «Υστατη στιγμή» για προσβολή της δημοσίας αιδούς).

Το 1985 κυκλοφορούν το «Zorba the freak», ένα δίσκο εμπλουτισμένο με το χιούμορ του Δημήτρη Πουλικάκου που έχει κάνει την παραγωγή και το οποίο ήρθε σε αντίθεση με τη μελαγχολία και την κατάθλιψη του προκατόχου του.

Το 1989 κυκλοφορεί το «Χωρίς μακιγιάζ», ένας δίσκος ηχογραφημένος ζωντανά στο «Μετρό». Τα τραγούδια αυτού του δίσκου το συγκρότημα τα έπαιζε τα προηγούμενα χρόνια στις ζωντανές του εμφανίσεις ( κυρίως στο An Club, στα Εξάρχεια, μόνιμο στέκι των τελευταίων χρόνων ). O δίσκος χαρακτηρίζεται από τα «blues» κομμάτια που πάνω στις στενές του φόρμες ο Παύλος Σιδηρόπουλος εκφράζεται με τον δικό του, μοναδικό, τρόπο.

Το τέλος…αλλά και η αρχή ενός μύθου
Το καλοκαίρι του 1990 ξαφνικά άρχισε να παραλύει το δεξί του χέρι. Οι γιατροί υπέθεταν πρόβλημα στα αγγεία, αλλά κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς είχε. Αυτή η ιστορία τον έριξε ψυχολογικά. Το φθινόπωρο το συγκρότημα άρχισε τις συνηθισμένες του εμφανίσεις στο Αn. Ο Παύλος εμφανιζόταν με το χέρι δεμένο.
Έχοντας αρκετά νέα τραγούδια (τα οποία σταδιακά παρουσίαζαν στο κοινό των συναυλιών) και μερικά παλιά ακυκλοφόρητα σε νέες ενορχηστρώσεις άρχισαν να ηχογραφούν το υλικό αυτό, ενώ συγχρόνως είχαν προγραμματίσει σειρά ζωντανών εμφανίσεων για το Δεκέμβριο.

6 Δεκεμβρίου του 1990. Ο Παύλος βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ναρκωτικών, στο σπίτι του. Το νέο συντάραξε όλους όσους τον ήξεραν, είτε προσωπικά, είτε μέσω των τραγουδιών του.

Το τέλος του ήταν αιφνίδιο, όμως το έργο του μεγάλο. Όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν έστω και μια φορά τον Σιδηρόπουλο «ζωντανά», γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Για τους νεώτερους( συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος) σίγουρα θα μείνει ένα απωθημένο. Κρίμα, όμως, για τον ίδιο τον Παύλο, ο οποίος δε πρόλαβε να δει όλα αυτά που πέτυχε, όσο ήταν στη ζωή.

Πληροφορίες πάρθηκαν από : http://cgi.di.uoa.gr/~bitsikas/Pavlos.html


Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Christopher Michael Oliva : 1963-1993 (R.I.P.)



aek365.gr


Ήταν μια μέρα σαν και αυτή, πριν 16, ακριβώς, χρόνια όταν ο «θρυλικός» κιθαρίστας των Savatage «περνούσε» στην αιωνιότητα, σε ηλικία μόλις 30 ετών


Ο Κρις Ολίβα γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1963 στο Πόμπτον Πλέινς του Νιου Τζέρσεϊ. Ήταν το μικρότερο από τα τέσσερα παιδιά των Ολίβα και γνωστός ως ο «κλαψιάρης» της οικογένειας. Είχε δύο μεγαλύτερους αδερφούς, τον Τόνι και τον Τζον, και επίσης, μια μεγαλύτερη αδελφή, τη Τζόαν.

Παιδικά χρόνια…

Σύμφωνα με τους γονείς του, ο Κρις ήταν ένα «κακομαθημένο» παιδί και ό,τι ζητούσε…το είχε στο χέρι. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα ενός ατυχήματος που του συνέβη όταν ήταν τριών χρονών. Μια μέρα, όταν ο πατέρας του έφυγε για δουλειά, ο μικρός Κρις πήγε για ψάρεμα με το θείο του. Για κακή του τύχη , όμως, ο θείος του τον έχασε ξαφνικά και εκείνος έπεσε μέσα στο νερό. Μετά από λίγη ώρα, ο πατέρας του τον βρήκε να επιπλέει, και παρόλο που ήταν ανάπηρος, κατάφερε να τον τραβήξει εκτός. Από εκείνο το σημείο και μετά, ένας ιδιαίτερος δεσμός αναπτύχθηκε μεταξύ του Κρις και του πατέρα του. Το 1973, η οικογένεια μετακόμισε στο Εσκοντίντο της Καλιφόρνια. Εκεί ο Κρις, άρχισε να «ξοδεύει» πολύ χρόνο με τον αδερφό του Τζον.

Η μεγάλη του αγάπη…

Ύστερα από τρία χρόνια(1976), βρέθηκαν στο Ντούνεντιν της Φλόριντα και η μουσική, άρχισε να μπαίνει στη ζωή του Κρις. Ο Τζον του έδειξε πώς να «πιάνει» μερικές συγχορδίες στην κιθάρα και εκείνος περνούσε ατελείωτες ώρες, προσπαθώντας να αντιγράψει τα αγαπημένα του τραγούδια.

Το 1978 ήταν η χρονιά που ο Τζον και ο Κρις δημιούργησαν το γκρουπ Avatar, το οποίο μετά από πολλές αλλαγές μελών, όπως και ονόματος, το 1983 «γέννησε» τους Savatage. Με τον Κρις στην σύνθεσή τους, οι Savatage πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν, συνολικά, ένα EP και έξι δίσκους προτού η μοίρα να στερήσει τη ζωή, από αυτόν το σημαντικό καλλιτέχνη.

Το τραγικό τέλος…

Τα ξημερώματα της 17ης Οκτωβρίου του 1993, περίπου στις 3:30, ο Κρις και η γυναίκα του, Ντον, γυρνώντας σπίτι από ένα τοπικό φεστιβάλ έπεσαν θύματα τροχαίου ατυχήματος. Ένα διερχόμενο αμάξι συγκρούστηκε μετωπικά με το Mazda RX-7 του 1982 του Κρις, σκοτώνοντάς τον ακαριαία, ενώ η γυναίκα του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, με σοβαρά τραύματα.

Ο τάφος του Κρις βρίσκεται στο νεκροταφείο «Curlew Memorial Gardens». Στις 23 Νοεμβρίου του 1993 δόθηκε μια ειδική συναυλία στη μνήμη του Κρις, από τα εναπομείναντα μέλη των Savatage. Δεν υπήρξε κιθαρίστας εκείνο το βράδυ, παρά μόνο μία λευκή «Stratocaster», «ντυμένη» με τριαντάφυλλα, στο σημείο , όπου συνήθιζε να κάθεται ο Κρις.

Όταν ρωτήθηκε για να κάνει ένα σχόλιο για τον Κρις, ο πατέρας του παραδέχθηκε: «Ζούσε για αυτήν την κιθάρα. Μπορεί να πήγαινα σπίτι του για επίσκεψη και δεν είχε σημασία τι έκανε(είτε στο τηλέφωνο ήταν, είτε έτρωγε), ο Κρις θα είχε μια κιθάρα στα χέρια του!!».

Η συνέχεια…

Ο χαμός του lead κιθαρίστα τους, παραλίγο να στοιχίσει τη διάλυση των Savatage, όμως στα νεότερα χρόνια τους, τα δύο αδέρφια είχαν συμφωνήσει πως αν ένας από τους δύο πέθαινε, ο άλλος θα συνέχιζε την μπάντα, αφιερωμένη στη μνήμη του άλλου…Έτσι κι έγινε…ο Τζον συνεχίζει μέχρι σήμερα…


When the crowds are gone


Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

«Όνειρο μέσα σ’ Όνειρο»



aek365.gr

Σαν σήμερα πριν 160 χρόνια ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε «έφυγε» σε ηλικία, μόλις, 40 ετών. Το έργο του, όμως, είχε σημαντική επίδραση στην παγκόσμια λογοτεχνία και αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη σύγχρονων ειδών, όπως η αστυνομική λογοτεχνία ή οι ιστορίες τρόμου και φαντασίας.

Η ζωή του

Ο Έντγκαρ Πόε γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1809 στη Βοστόνη. Από την ηλικία των 2 ετών, και μέσα σε τρεις μέρες(!!), ο μικρός Πόε έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του. Ο πατέρας του, Ντέηβιντ Πόε, εγκατέλειψε την οικογένεια του τον Ιούλιο του 1811 ενώ πέθανε πέντε μήνες αργότερα, στις 11 Δεκεμβρίου και η μητέρα του, Ελίζαμπεθ Άρνολντ Χόπκινς, υπέφερε από φυματίωση και πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Ύστερα και από το θάνατο της μητέρας του, έζησε στο σπίτι του επιτυχημένου εμπόρου καπνού, Τζον Άλλαν( από εκεί πήρε και το μεσαίο του όνομα), περνώντας τα παιδικά του χρόνια στην πόλη Ρίτσμοντ, της Βιρτζίνια.

Το 1815, όμως, η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει, αρχικά, στην Σκοτία και ύστερα στην Αγγλία, όπου και έμειναν συνολικά 5 χρόνια. Το 1826, αφού επέστρεψε στο Ρίτσμοντ, γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, όπου παρέμεινε μόνο για ένα χρόνο. Οι…συνήθειες που απέκτησε κατά τη διάρκεια της φοίτησης του(χαρτοπαιξία κυρίως) δεν άρεσαν καθόλου στον πατριό του, κάτι που τους οδηγούσαν σε καθημερινές συγκρούσεις ενώ ο Πόε έφθασε να χρωστάει…παντού. Πιθανότητα για λόγους οικονομικής επιβίωσης, το 1827, κατατάχθηκε στον αμερικανικό στρατό, εγκαταλείποντας το σπίτι των Άλλαν, ενώ στην αίτηση κατάταξής του, δήλωσε ψευδή όνομα και ηλικία (Έντγκαρ Α. Πέρι και 22 ενώ ήταν 18, αντίστοιχα). Την ίδια χρονιά , δημοσίευσε και το πρώτο του βιβλίο, μια ποιητική συλλογή με τον τίτλο Ταμερλάνος και άλλα Ποιήματα.

Το 1829, ακολούθησε και η έκδοση του δεύτερου ποιητικού βιβλίου του Al Aaraaf, ενώ ταυτόχρονα έκανε αίτηση εγγραφής στην στρατιωτική ακαδημία του Ουέστ Πόιντ, με την υποστήριξη αυτή τη φορά του πατριού του, αφού αποκαταστήσανε τη μεταξύ του σχέση. Εκεί, ήρθε, για πρώτη φορά, σε επαφή με το έργο των ρομαντικών ποιητών, όμως τα οικονομικά χρέη, εξακολουθούσαν να τον κυνηγούν. Παραμέλησε σκόπιμα τα καθήκοντά του, κάτι που τον οδήγησε στη απόλυση από την ακαδημία. Μετά από αυτό, ο Πόε μετακόμισε στη Βαλτιμόρη, όπου έζησε με την θεία του Μαρία Κλεμ και την πρώτη του ξαδέλφη, Βιρτζίνια Ελίζα Κλεμ. Για να μπορεί να τα «βγάζει πέρα» οικονομικά , ξεκίνησε να γράφει πεζά κείμενα, τα οποία τα προόριζε για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Έτσι, το 1833, πήρε βραβείο για το διήγημά του Μήνυμα στο μπουκάλι, και εξασφάλισε μπορούμε να πούμε, μια…πρώτη αναγνώριση στην τοπική λογοτεχνική κοινότητα.

Το 1835 άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης στην εφημερίδα Southern Literary Messenger , στο Ρίτσμοντ, ενώ την ίδια περίοδο, παντρεύτηκε την δεκατριάχρονη(!!!)ξαδέρφη του, η οποία στο πιστοποιητικό του γάμου τους, αναφερόταν, ψευδώς πως ήταν είκοσι ενός ετών.

Το 1838 εκδόθηκε η δίτομη συλλογή έργων του Tales of the Grotesque and Arabesque (Ιστορίες του Γκροτέσκου και του Αραβουργήματος), η οποία από τους κριτικούς, σήμερα, θεωρείται ορόσημο για την αμερικανική λογοτεχνία.

Το 1842, δεν αποτελεί καλή χρονιά για τον Πόε, καθώς η γυναίκα του παρουσίασε τα πρώτα σημάδια φυματίωσης και ο ίδιος , υπό το βάρος της ασθένειάς της, έγινε…αλκοολικός. Το 1845 εκδόθηκε το ποίημά του Το Κοράκι, ένα από τα πιο γνωστά έργα του, το οποίο του απέφερε την απόλυτη αναγνώριση. Αν βέβαια εκείνη την περίοδο υπήρχαν νόμοι για τα πνευματικά δικαιώματα, τότε ο Πόε θα είχε αποκομίσει σοβαρά κέρδη, καθώς το συγκεκριμένο ποίημα ανατυπώθηκε σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

Τον Ιανουάριο του 1847, τελικά η σύζυγός του , Βιρτζίνια πέθανε και τον επόμενο χρόνο, ο Πόε αρραβωνιάστηκε την ποιήτρια Σάρα Έλεν Ουίτμαν. Ο επικείμενος γάμος δεν πραγματοποιήθηκε λόγω των προβλημάτων του Πόε με το ποτό και σύμφωνα με την αλληλογραφία του, εκείνης της περιόδου, είναι γνωστό, ότι επιχείρησε να αυτοκτονήσει, από υπερβολική δόση λάβδανου. Τελικά, αρραβωνιάστηκε , αυτή τη φορά, την Σάρα Ελμίρα Ρόυστερ και όρισαν ως ημερομηνία γάμου, την 17η Οκτωβρίου του 1847. Τους πρόλαβε, όμως, ο θάνατός του…

Το τέλος του…ένα μυστήριο

Στης 18 Σεπτεμβρίου 1849, ο Πόε, ανακαλύφθηκε από έναν περαστικό, σε παραληρηματική κατάσταση στους δρόμους της Βαλτιμόρης και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Τελικά, πέθανε στις 7 Οκτωβρίου. Καθώς δεν κατάφερε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του να συνέλθει επαρκώς, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει πώς είχε οδηγηθεί στην κατάσταση του. Όταν βρέθηκε, φορούσε ρούχα που πιστεύεται ότι δεν του ανήκαν ενώ επανειλημμένα πρόφερε το όνομα Ρέυνολντς. Σύμφωνα με επιστολή του Δρ. John J. Moran που εξέτασε τον Πόε στο νοσοκομείο, προς την θεία του, οι τελευταίες του λέξεις ήταν «Lord help my poor soul» («Κύριε βοήθησε την φτωχή ψυχή μου»).

Τα πραγματικά αίτια του θανάτου του, ωστόσο, παραμένουν μυστήριο ως σήμερα, καθώς ποτέ δεν βρέθηκε ένα επίσημο πιστοποιητικό θανάτου. Ο Δρ. J. E. Snodgrass, ο οποίος ήταν φίλος του Πόε και βρέθηκε μαζί του στις τελευταίες του ημέρες, βεβαίωνε πως ο θάνατός του ήταν αποτέλεσμα αλκοολισμού.. Αντίθετα, ο Δρ. John Moran, θεωρούσε πως ο θάνατός του δεν σχετιζόταν με χρήση κάποιου είδους τοξικής ουσίας. Τόσο τα γραπτά του Snodgrass όσο και του Moran, με θέμα τις τελευταίες ημέρες ζωής του Πόε, περιέχουν σημαντικές αντιφάσεις, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται, γενικά, με δυσπιστία από τους μελετητές και βιογράφους του συγγραφέα. Μια ποικιλία άλλων θεωριών του θανάτου του, έχει προταθεί επίσης, μεταξύ αυτών είναι σύφιλη, επιληψία, δηλητηρίαση, δολοφονία ή λύσσα , περιπτώσες, όμως που δεν επιβεβαιώνονται μέχρι σήμερα από επίσημα ιατρικά έγγραφα ή αναφορές.


Ο «ανώνυμος» επισκέπτης


Η ταφή του έγινε στις 8 ή 9 Οκτωβρίου στη Βαλτιμόρη, όπου αποτελεί ένα ιδιαίτερο αξιοθέατο της περιοχής και το μυστήριο το παρακολούθησαν, μόλις, δέκα άτομα. Από το 1949, χρονιά που συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από το θάνατο του Πόε, κάποιος «ανώνυμος» επισκέπτης έρχεται στον τάφο του στις 19 Ιανουαρίου(ημέρα των γενεθλίων του), αφήνοντας τρία κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μπουκάλι κονιάκ στη μνήμη του.

200 χρόνια συμπληρώνονται από τη γέννησή του φέτος

Το 2009 αποτελεί , όπως όλα δείχνουν πολύ καλύτερη χρονιά για τον Πόε, απ’ ότι…το 1849. Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου συγγραφέα και ποιητή την ερχόμενη Κυριακή θα πραγματοποιηθεί νέα τελετή της κηδείας του , με το βεληνεκές το οποίο αρμόζει σε μια προσωπικότητα, όπως αυτός. Θαυμαστές του απ’ όλο τον κόσμο πρόκειται να παραβρεθούν, ενώ διάσημοι ηθοποιοί θα διαβάσουν κείμενα, τα οποία έχουν γράψει σημαντικοί λογοτέχνες, εκθειάζοντας τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

«Θα ακολουθήσουμε την κατάλληλη εθιμοτυπία για τις κηδείες. Θέλουμε να το καταστήσουμε όσο το δυνατόν ρεαλιστικότερο» τόνισε χαρακτηριστικά ο Jeff Jerome, έφορος του «Μουσείου του Πόε».


Επιλεγμένα έργα του


Ποιήματα


• (1827) Tamerlane (Ταμερλάνος)
• (1829) Al Aaraaf (Αλ Ααραάφ)
• (1845) The Raven (To Κοράκι)
• (1847) Ulalume (Ουλαλούμ)
• (1848) Eureka (Εύρηκα) - πεζό ποίημα
• (1849) A Dream within a dream( Όνειρο μέσα σ’όνειρο)

Διηγήματα, πεζά

• (1833) MS. Found in a Bottle (Χειρόγραφο σ' ένα μπουκάλι)
• (1838) Ligeia (Λιγεία)
• (1839) The Fall of the House of Usher (Η Πτώση του Οίκου των Άσερ)
• (1839) William Wilson
• (1839) The Conversation of Eiros and Charmion (Ο Διάλογος Ανάμεσα στην Ειράδα και τη Χάρμιον)
• (1842) The Masque of the Red Death (Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου)
• (1842) The Pit and the Pendulum (Το Πηγάδι και το Εκκρεμές)
• (1843) The Gold Bug (Ο Χρυσός Σκαραβαίος)
• (1843) The Black Cat (Ο Μαύρος Γάτος)
• (1845) Some Words with a Mummy (Μερικές κουβέντες με μια μούμια ή Κουβεντιάζοντας με μια μούμια)
• (1845) The System of Doctor Tarr and Professor Fether (Το Σύστημα του Δόκτωρα Πίσσα και του Καθηγητή Φτερά)
• (1846) The Cask of Amontillado (Το Βαρέλι του Αμοντιλάδο)
• (1838) The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket (Η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ)
• (1841) The Murders in the Rue Morgue (Οι Δολοφονίες της Οδού Νεκροτομίου)
• (1844) The Purloined Letter (Το Κλεμμένο Γράμμα)
• (1850) A Descent into the Maelstrom (Η ρουφήχτρα του Μαελστρόμ ή Στη Δίνη του Μάελστρομ)

Πραγματείες, δοκίμια

• (1846) The Philosophy of Composition (Η Φιλοσοφία της Σύνθεσης)
• (1848) Eureka (Εύρηκα)

Θεατρικά

• (1835) Politian


Όνειρο μέσα σ’ όνειρο ( μετάφραση: Κώστας Ουράνης)

Το υστερνό μου φίλημα στο μέτωπο σου πάρε
και άφησε με, αγάπη μου, δυο λόγια να σου πω
Αλήθεια λές σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου
χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Μα αν η ελπίδα πέταξε σε μέρα ή σε νύχτα
εκεί με σκέπασε βουνό της δυστυχιάς μεγάλο
σου φαίνεται πως έχασα το πιο λίγο καλή μου
αφου η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο.

Στέκομαι σ' άγρια ακρογυαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως χάνονται απ' τα κλειστά μου χέρια
ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω.

Θεέ μου, είναι αδύνατο να σώσω μόνο έναν
από το κύμα που κυλά με θόρυβο μεγάλο;
Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;


Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

"Διάφανα Κρίνα - Το τέλος μιας εποχής...."


Δε θα ήθελα να αναφερθώ καθόλου στα αίτια της διάλυσης του αγαπημένου μου συγκροτήματος και προσωπικά εμένα δε με ενδιαφέρει...(αυτό είναι ζήτημα των παιδιών)

Το μόνο που θα ήθελα να πω είναι, ότι είμαι συγκλονισμένος από τη στιγμή που το έμαθα και επίσης ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τις στιγμές και τα συναισθήματα που μου χαρίσατε όλα αυτά τα χρόνια...
________________________________________________________________________________________________________________________

Η ανακοίνωση από την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος:

“Μονάχα η ομορφιά μένει κι υπογραμμίζει τη διαφορά μας” - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

Καταρχάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα τεράστιο συγνώμη.

Το ευχαριστώ είναι για την αμέριστη συμπαράστασή σας - ηθική και υλική - όλα αυτά τα χρόνια.
Ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητες μπορεί να είχαμε είτε ως μεμονωμένες οντότητες είτε ως δημιουργικό σύνολο, η αλήθεια είναι ότι χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν τίποτα.
Η συγνώμη είναι γιατί το τέλος μας δεν ήταν αντάξιο της μέχρι τώρα πορείας μας κι αυτό μας αφήνει μια πίκρα.
Όμως, ξέρετε, καμιά φορά ο ηθικός ξεπεσμός, η βία και η μοχθηρότητα δεν αφήνουν χώρο για διαπραγματεύσεις. Κι έτσι ξαφνικά,πέφτει η αυλαία. Και αυτό είναι όλο.


Εσείς κοιτάξτε να διαφυλάξετε στο μυαλό και στην καρδιά σας το μικρό μας κληροδότημα - τίποτε άλλο δεν έχουμε - τη μουσική και τους στίχους μας, που τώρα πια σας ανήκει ολοκληρωτικά.
Και να μη στεναχωριέστε γιατί ό,τι εκτινάχθηκε με τέτοιο πάθος δε μπορεί να σβήσει εύκολα κι ας χάθηκε.
Τέλος της ιστορίας.

Τώρα τα παιδάκια θα αποσυρθούν στον παιδότοπό τους για να παίξουν με τα λέγκο τους και σε λίγο καιρό, όταν θα βγουν από εκεί, να είστε σίγουροι ότι θα έχουν καινούργιες ιστορίες να διηγηθούν και όμορφα οικοδομήματα να επιδείξουν.
Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να θυμάστε καλά στην πορεία της ζωής σας τούτη τη φράση του Μάρκου Αυρήλιου ”ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν αυτά για τα οποία φροντίζει”.

Η ομορφιά θα θριαμβεύσει. Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι.
Θα τα πούμε στη σκηνή.

Οι ταπεινοί σας σύντροφοι

ΤΑΣΟΣ ΜΑΧΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

www.diafanakrina.info/sitegr/
__________________________________________________________________________________________________________





Τίποτε... άλλο.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Today is a 'doomy' day


THE CRY OF MANKIND

You can't expect to see him and survive
You'll swallow his tongue of thorns
His mouth, dripping with flies
In his glorious kingdom of fire
But I believe he wept
I will make them all lie down
Down where hope lies dying
With lust, you're kicking mankind to death
We live and die without hope
You tramp us down in a river of death
As I stand here now, my heart is black
I don't want to die a lonely man
This is a weary hour
This is a weary hour



music/lyrics:My dying bride


"A dawn without God"




WITHOUT GOD

"Human Birds Watch the Sky
Where Dark formations sail
Infecting the area of God
"JHVA ELOHIM METH"

I am God creator of Life
I am God Enchanter of Death
Death - that now marks you
Life - that slowly pass away

Screams of fear, dismembering the wind
Helpless souls drowning in Pain
But storms of dawn...
A dawn without God

My spirit filled with hate sets free
The force of the Golden Dawn
Without God
Entomb your fear

The spirit is free
Jhva Elohim Meth
Satan laughs
Jhva Elohim Meth

I raise my fist
To the sky
Swear the Ancient oath of Black
The lambs shall bleed
Eternally bleed
God is Dead and shall forever be..."



music/lyrics: Katatonia

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Sentient


"Distractions from the truths we dare not face...
At the edge of the universe, there are a million angels..."
(Anathema)






Aφιερωμένο για τα θύματα του σεισμού, στην ιταλική πόλη Λακουίλα. Δεν το χωράει ο νους, πόσο εύκολα και αιφνιδιαστικά μπορεί να σταματήσει ετούτο εδώ το πανηγύρι που λέγεται... ζωή.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Αυτή ήταν η ψυχή μου...




ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ


Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές
κύμα που σκάει σ’ ακτές
κερί που λιώνει.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα
δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.


Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή,
δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα είτε άσχημα
είτε όμορφα ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
Είναι ήλιος και βροχή μαζί.


Μουσική: ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ
Στίχοι: ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ


Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Μεθύστε...


Πρέπει να 'σαι πάντα μεθυσμένος. Εκεί είναι όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα. Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα. Αλλά με τι; Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε.
Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο χορτάρι ενός χαντακιού, μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαράς σας, ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο, ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά, το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά, ρωτήστε τι ώρα είναι, και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, θα σας απαντήσουν:
-Είναι η ώρα να μεθύσετε!
Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή!
Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει...

...ΜΕΘΥΣΤΕ!!!!

Πεζό ποίημα του Charles Baudelaire...