Μα αυτή τη φορά ας γίνουμε κάτι...

«Ξημερώματα Δευτέρας, 15 Φεβρουαρίου 2010. Έξω βρέχει...το μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου μας έχει αγκαλιάσει για τα καλά. Φυσάει και το μόνο που με νοιάζει είναι πως πέρασα 2 υπέροχες μέρες κοντά σου. Θα ήθελα πολύ να στο πω αυτή τη στιγμή, όμως, θα ήταν άδικο να διακόψω τον κ. Μορφέα από το έργο του...και το κάνει τόσο καλά ο πούστης, αν κρίνω από τη γαλήνη στο πρόσωπό σου. Εκεί στην άκρη του κρεβατιού, απόλαυση είναι να σε κοιτάζω. Η ανάσα σου τόσο ήρεμη και σταθερή, η καρδιά σου σχεδόν αθόρυβη, μάλλον δε σκέφτεσαι τίποτα. Είμαι πραγματικά ευτυχισμένος, σχεδόν κλαίω. Ξέρω πως όλο αυτό δε θα κρατήσει για πολύ...γιατί γαμώ την πουτάνα μου να είναι πάντα έτσι τα πράγματα; Απλά, γαμημένες μικρές στιγμούλες που μας κάνουν χαρούμενους.... Γνωρίζω πως όσο κι αν προσπαθείς να ξεχαστείς, ότι κατά βάθος, το μυαλό σου δεν είναι εδώ μαζί μου... Δε με νοιάζει τίποτα... Η γνωριμία μας με έκανε άλλον άνθρωπο. Καταρχάς, γνώρισα πιο καλά τον ίδιο μου τον εαυτό. Μεγάλη υπόθεση...Καθώς η βροχή δυναμώνει, λέω να βυθιστώ πιο πολύ μέσα στην αγκαλιά σου. Η θάλασσα από κάτω με νανουρίζει...Μακάρι να ένιωθες αυτό που υπάρχει μέσα μου. Βάζω ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια (*) και σε αγκαλιάζω».

Αυτά διάβασα στο χαρτάκι που βρήκα τυχαία, μετά από καιρό, μέσα στην τσέπη του μπουφάν.

Ν.

(*) Κωνσταντίνος Βήτα - Κορίτσια Καριέρας

Είσαι η εικόνα που διαλύθηκε μέσα μου
Ένα πρωινό που αρνήθηκα μέσα μου
Να κοιτάξω τον κόσμο με αποστροφή
Τότε κατάλαβα πως η ζωή είναι αυτή
Ένα δελφίνι στο απέραντο φως
Και συ στην άκρη του κρεβατιού γυμνός
Να κοιτάς απ' έξω την άκρη της πόλης
Μια κόκκινη στάμπα στα φύλλα της χλόης
Ό,τι είναι ωραίο με δένει μαζί σου
Μόνο η αγάπη με δένει μαζί σου...
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κορίτσια καριέρας
Μικροπόλεμοι μίας αδυσώπητης σφαίρας
Συγκρούονται πάνω μας σ' οποιοδήποτε δρόμο
Σαν κτίρια εξαπλώνονται παντού στον κόσμο
Πάνω στο τζάμι βλέπω πως έχω αλλάξει
Ήταν ένα παιδί που είχε πετάξει
Απ' την πιο ψηλή κορυφή του κόσμου
Κι έφτασε τώρα στα μισά ενός δρόμου
Σε βλέπω τώρα να έρχεσαι μπρος μου...
Αυτή την φορά να μη μ' αφήσεις
Έπαιζες πάντα με σκοπό να με χτυπήσεις
Μα αυτή τη φορά ας γίνουμε κάτι
Δύο υποψήφιοι με ένα μάτι
Όπως η εικόνα που διαλύθηκε μέσα μου
Ένα πρωινό που αρνήθηκα μέσα μου
Να κοιτάξω τον κόσμο με αποστροφή
Τότε κατάλαβα πως η ζωή είναι αυτή...